خشم

حجم عصبانیتم از رویدادهای ایران و هر اتفاقی که آنجا می افتد عجیب زیاد است!

دیوار

دیروز بلند شدم و دیوار حیاط را خودم به تنهایی درست کردم. هیچ کس جز من،نمیتواند به من کمک کند

ثانیه ‏ها

من ثاینه ها را بی تو شمردم و لحظه لحظه بار هستی را حمل‌کردم تا رسیدم به سرمنزل آزادی که آن هم توهمی بیش نبود. آزادی مفهومی است فرای تن و فرای بودن. تو آزاد نمیشوی مگر از زندان خودت فرار کنی. ساعت ها به دیوار شکسته حیاط فکر میکردم و لحظه هایم را می سوزاندم

آرامش

وقتی هایی که کلافه میشوم ، وقتهایی که فشار زیاد میشود، وقتهایی که غم همه وجودم را فرامیگیرد، وقتی هایی که در گذشته سفر میکنم، وقتی هایی که حس میکنم باید بند حیات را ببرم، وقتهایی که حس میکنم به ته خط رسیده ام یک کار میکنم
موسیقی
تنها راه نجات
https://www.youtube.com/watch?v=MC44L5T0FVA

عجیب

ما مردمان عجیبی هستیم،پر‌ از خشم،پر از شهوت ،پر‌ از آز،پر از نفرت. ما مردمان عجیبی هستیم و این حاصل سالها سرگردانی در میان شیاطین است. شیاطینی کار آزموده با دستانی خونین.

چیزهایی

و ‏من ‏چیزهایی ‏میبینم ‏که ‏تو ‏نمیبنی. ‏چیزهایی ‏میشنوم ‏که ‏تو ‏نمیشنوی. ‏و ‏من ‏ادامه ‏میدهم ‏به ‏شنیدن ‏و ‏دیدن ‏اما ‏بی ‏تو

مستی

مستی ‏و ‏راستی ‏چیزی ‏است ‏کم ‏دست ‏یافتنی. ‏اندکی ‏جسارت ‏میخواهد ‏که ‏مست ‏باشی ‏و ‏بیشتر ‏جسارت ‏میخواهد ‏که ‏مستیت ‏را ‏با ‏راستی ‏بیامیزی. ‏دوستان ‏تک ‏به ‏تک ‏جمع ‏میکنند ‏و ‏میروند ‏و ‏عمر ‏کوتاه ‏ما ‏فرصت ‏زیادی ‏برای ‏دیداری ‏دوباره ‏نخواهد ‏داد. ‏مافنا ‏میشویم

گم ‏شده ‏ام

سالهاست ‏بین ‏کلاویه ‏های ‏پیانو ‏و ‏سیم ‏های ‏گیتار ‏گم ‏شده ‏ام.

عدالت

من ‏از ‏حجم ‏بی ‏عدالتی ‏جاری ‏در ‏روزها ‏شاکیم ‏و ‏میدانم ‏که ‏عدالت ‏مفهومی ‏است ‏بی ‏معنی ‏و ‏بی ‏ثبات. ‏عدالت ‏فرضیه ‏ای ‏است ‏من ‏در ‏آوردی ‏برای ‏ارامش ‏توده ‏ها ‏و ‏باز ‏هم ‏امید ‏دارم ‏به ‏عدالتی ‏که ‏وجود ‏ندارد

رفتن

همه ‏از ‏رفتن‌مینویسند ‏و ‏هیچ ‏کس ‏از ‏آمدن ‏نمیگوید. ‏از ‏تولدی ‏دوباره. ‏از ‏زندگی ‏برقرار. ‏ما ‏همه ‏محکومیم ‏به ‏رفتن ‏و ‏هیچ ‏کس ماندن ‏را ‏یاد ‏نگرفته ‏است ‏و ‏تو ‏هم ‏میروی ‏مثل ‏من ‏و ‏مثل ‏همه ‏دیگران. ‏دلم ‏نمیخواهد ‏بازگردم‌به ‏گذشته ‏ای ‏که ‏فرار ‏کردم ‏از ‏آن

آدم ‏ها

آدم ‏ها ‏می ‏آیند ‏و ‏میروند. ‏نه ‏کسی ‏میداند ‏از ‏کجا ‏می ‏آیند ‏و ‏نه ‏کسی ‏می ‏داند ‏به ‏کجا ‏می ‏روند.آدم ‏ها ‏فقط ‏در ‏رفت ‏و ‏آمدند..آمدنی ‏بی ‏دلیل ‏و ‏رفتنی ‏بی ‏معنا ‏و ‏وقتی ‏وقت ‏رفتن ‏شد ‏تازه ‏فکر ‏میکنند ‏که ‏چرا ‏آمده ‏اند ‏و ‏جوابی ‏نمی ‏یاند ‏چون ‏رفتن ‏بایدی ‏است ‏بی ‏دلیل ‏و ‏آمدن ‏هم ‏بایدیست ‏بی ‏اراده. ‏ما ‏می ‏آییم ‏و ‏میرویم ‏بی ‏اراده ‏و ‏در ‏این ‏میان ‏تنها ‏اراده ‏ما ‏بودنمان ‏است ‏و ‏بس ‏پس ‏بودنت ‏را ‏زندگی ‏کن ‏رفیق

اعتراف

اعتراف ‏میکنم ‏که ‏تشنه ‏ام. ‏تشنه ‏لب ‏ها ‏،تشنه ‏آن ‏تن، ‏تشنه ‏بوئیدن ‏و ‏چشیدن ‏و ‏لمس ‏کردن ‏و ‏فرورفتن ‏در ‏خلسه ‏تن ‏با ‏تو ‏و ‏فراموش ‏شدن ‏در ‏ثانیه ‏هایی ‏که ‏گذشت

فرورفتن

و ‏تو ‏چه ‏میدانی ‏که ‏فرو ‏رفتن ‏چیست؟ ‏اگر ‏میدانستی ‏روزمرگی ‏تو ‏را ‏نمی ‏ربود! ‏ابرهای ‏در ‏هم ‏تنیده ‏و ‏باران ‏نرم ‏نرم ‏با ‏بوی ‏علف ‏های ‏خیس،ترکیبی ‏فرای ‏واقعیت ‏برایت ‏میسازند ‏و ‏تو ‏فکر ‏میکنی ‏که ‏اشرف ‏مخلوقاتی ‏و ‏بی ‏شک ‏که ‏هیچ‌نیستی

ما ‏آدم ‏ها

و ‏ما ‏آدم ‏ها، ‏لحظه ‏لحظه ‏فکر ‏میکنیم ‏که ‏جاودانه ‏ایم. ‏افسوس. ‏ما ‏در ‏پلکی ‏بر ‏هم ‏زدن ‏خواهیم ‏رفت ‏و ‏اثری ‏از ‏ما ‏و ‏یاد ‏ما ‏نخواهد ‏ماند.

روز ‏نوشتی ‏نو ‏شماره ‏۴

خواستم بگویم،من هنوز گرفتار تنم هستم. شدید. هنوز از تن عبور نکرده ام. آرزویم،کلبه ای کوچک کنار دریاچه ای در سرزمین های سرد شمالی بود. جایی که هیچ کس خبری از هیچ کس نداشته باشد. باید رفت رفیق.

روز ‏نوشتی ‏نو ‏شماره ‏۳

وحشتناکترین قسمت داستان ما،این بود که یاد گرفتیم همیشه از هم متنفر باشیم.یک نگاه به اطرافت بیانداز. همه با هم درگیریم. همه بر هم میتازیم. ما دیگر انسان نیستیم.مشتی حیوان وحشی که همرا میدریم.

روز ‏نوشتی ‏نو ‏شماره ‏۲

وقتی حس کردی هیچ کس را نداری،بیا با من حرف بزن.حرف زدن با هیچکس تو را میبرد به جایی که هیچ‌چیز نیست.

روزنوشتی ‏نو ‏شماره ‏۱

و شاید لحظاتی را در زندگی تجربه کنی که منحصر بفرد باشند و قبلا مشابهش را ندیده باشی. این لحظات شاید درس هایی فراتر از توانت به تو بدهند. فراتر از وجودت.فراتر از ظرفیتت. اما،باید جلو رفت و تجربه کرد. الان که اینها را مینویسم همزمان به تصویرم در شیشه نگاه میکنم و فکر‌میکنم روزی که شروع به نوشتن کردم انگار کس دیگری جلوی شیشه نشسته بود. کیلومترها دورتر،خیلی دور. فقط چشمانمان مشترک است. درک‌من از زندگی این روزها فرای تصور بیست سال پیش است که البته باید هم باشد ولی نقاط حماقت عظما را همچنان میبینم. این تنبیه بی وقفه خودم،سرزنش ها در سکوت تصویری از من ساخته است که بعد از سالها در شیشه غریبه می یابمش.

و ‏تو ‏چه ‏میدانی ‏که ‏سالها ‏تنهایی ‏یعنی ‏چه؟

و ‏تو ‏چه ‏میدانی ‏که ‏سالها ‏تنهایی ‏یعنی ‏چه؟

سالها ‏گذشت

سالها گذشت و هرجایی که فکر کنی را امتحان کردم. حجم نفرت اینقدر زیاد بود که دیدم شاید بهتر باشد بازگردم به گذشته!نمیدانم! شروع کردم به نوشتن باز. نوشتن از نو. داستان های کوتاه.خاطرات.موسیقی خوب.‌حس و حال لحظه. تهش این است که فهمیدم هیچ کس با من‌نیست و خودم باید این راه باقی مانده را به تنهایی قدم زنان سپری کنم. به دنیای من خوش آمدی رفیق.