۱۳۹۹ تیر ۱۷, سه‌شنبه

روز ‏نوشتی ‏نو ‏شماره ‏۴

خواستم بگویم،من هنوز گرفتار تنم هستم. شدید. هنوز از تن عبور نکرده ام. آرزویم،کلبه ای کوچک کنار دریاچه ای در سرزمین های سرد شمالی بود. جایی که هیچ کس خبری از هیچ کس نداشته باشد. باید رفت رفیق.
در

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)

خاطرات تنهایی

  من و خاطرات تنهايي قسمت اول:  1 يك علاقه خاصي بودبين ما. يك جور احترام متقابل . يك جور خودداري . سه ماهي ميشد كه با هم كار مي كرديم. يك ...

  • خاطرات تنهایی
      من و خاطرات تنهايي قسمت اول:  1 يك علاقه خاصي بودبين ما. يك جور احترام متقابل . يك جور خودداري . سه ماهي ميشد كه با هم كار مي كرديم. يك ...
  • رفتنی!
    تا بحال شده است حس کنی "هوایی" شده ای ؟"راهی" شده ای؟ دلت دیگر اینجا نیست هیچ جا نیست !دری باز شده است و اتاقی پشت در اس...
  • مرد
    عصر یک روز تابستانی گرم.مرد روی نیمکت پارک نشسته است و به بازی بچه ها نگاه می کند.مرد به شدت توی فکر است.مرد حس می کند هر روز دورتر می شود.م...